ضرورت اهمّيت دادن به ساير نشانه‌هاىِ دالّ بر حيض را ناديده بگيرد . زن هر زمان عقيده پيدا كند كه‌وارد عادت ماهيانهء خود شده ، به‌صرف ديدن خون بايد نماز را ترك كند ، ولى اگر به اعتقاد اينكه در حيض است ، عبادات را ترك كند ، سپس روشن شود كه اشتباه كرده است ، واجب‌است قضاى عبادات ترك شده را بجا آورد وگناهى بر او نيست . امّا كسى كه تنها عادت عدديّه دارد ، عبادت را تنها وقتى با ديدن خون ترك مىكند كه مشخّصات خون حيض را داشته باشد . 2 - چون خون حيض با ماه‌هاى قمرى ارتباط دارد ، وقت و شمارهء روزها ( كه معمولًا عادت ناميده مىشود ) علامت بسيار روشن براى حيض محسوب مىشود و اين علامت بر ساير علامتها مقدّم است . ولى وقتى كه حالت زن اضطراب پيدا كند و عادتش را از دست بدهد ، بايد به ساير نشانه‌ها رجوع كند مثل مشخّصات خون وحالات روانىوجسمى ديگر كه غالباً همراه باحيض پيش مىآيد . براساس اين قاعده ، حالات و صور گوناگون كسى را كه عادتش به هم خورده ذكر مىكنيم : اوّل - اگر در طول ده روز ، گاهى خون جارى شود و گاهى قطع گردد ، چنان كه قبلًا نيز گفته شد ، با ديدن خون در حال حيض است و بدون آن پاك است . دوّم - اگر در روزهاى عادت و بعداز آن خون ببيند و از ده روز هم تجاوز كند ، تنها ايّام عادت را حيض قرار دهد و بعداز آن پاك است ، و